„Ważne są małe gesty, a nie wielkie słowa”. O zmianie, wsparciu i sile, którą odbiera hejt

Schudł 25 kilogramów, a proces odchudzania zajął mu półtora roku. Jak podkreśla, wytrwał dzięki wsparciu najbliższych i świadomości, że zmieniają się zarówno jego ciało, jak i sposób myślenia. Otwarcie opowiada również o życiu z chorobą afektywną dwubiegunową, znaczeniu leczenia oraz obecności bliskich w najtrudniejszych chwilach. W rozmowie z naszym portalem Stefan Kwass wyjaśnia, dlaczego czasem jedno „brawo” znaczy więcej niż długi wywód i jak krzywdzący komentarz może odebrać komuś motywację do dalszego działania.

 

 

 

Schudłeś 25 kilogramów i zakończyłeś proces odchudzania. Co było dla Ciebie najtrudniejsze w tej drodze, a co pomogło Ci wytrwać?

Na pewno nie odpowiadałbym dziś na to pytanie, gdyby nie moi najbliżsi. Dziękuję Ci, Zosiu, córeczko, i Tobie, Elizko, żono. Wiedz, że to, co przeczytasz dalej, wynika z mojego doświadczenia i wiedzy, którą zdobyłem przez ten czas.

Proces odchudzania trwał u mnie około półtora roku. Ktoś może powiedzieć, że długo. Ja, po tym wszystkim, co przeżyłem, powiem: w sam raz.

Pytasz o najtrudniejszą rzecz. Chyba było nią zachowanie konsekwencji: utrzymanie deficytu kalorycznego, zdrowych nawyków żywieniowych i systematycznych ćwiczeń. O tym, że wytrwałem i osiągnąłem cel, zdecydowała świadomość zmiany, którą przechodziły moje ciało i głowa. W dwóch słowach: stawałem się silniejszy.

Mówisz, że wsparcie jest przeciwieństwem hejtu. Jakie słowa lub zachowania innych osób rzeczywiście pomagały Ci podczas odchudzania?

Wiem, że jeden przecinek zmienia sens zdania, a czasem jedno słowo może zmienić wszystko. Mnie wystarczą: „super”, „brawo”, „wyglądasz lepiej”. Jeśli słyszę je od osób, które są dla mnie najważniejsze, są moimi autorytetami lub które podziwiam, znaczą naprawdę dużo.

Żyjemy w czasach internetu, komunikatorów i emotikonów. Czasem więc zwykła „okejka” znaczy więcej niż esej napisany przez AI. W sieci nie zawsze przecież wiemy, kto kryje się za zdjęciem profilowym lub anonimowym kontem.

Żyjesz również z chorobą afektywną dwubiegunową. Jak wyglądało szukanie wsparcia w trudniejszych momentach i czego potrzebowałeś wtedy od otoczenia?

Ostatnio ktoś powiedział mi, że przez pierwsze 40 lat życia czytamy swoją instrukcję obsługi. Ja mam 42 lata i dopiero powoli kończę ją czytać…

Jestem świadomy swojej choroby. Nie ukrywam jej przed światem, otwarcie mówię o tym, jak wyglądała i wygląda u mnie. Obecnie jestem w remisji, biorę leki, pozostaję pod kontrolą lekarza, robię badania i analizuję swoje zachowanie.

Mam dla kogo dbać o swoją formę psychiczną, ale także fizyczną. Każdemu życzę takiej rodziny, jaką mam.

Moja żona Elizka odwiedzała mnie codziennie na oddziale w szpitalu. Przywoziła obiad, ale najważniejsze było to, że po prostu była. Czasem właśnie obecność drugiej osoby i świadomość, że jest przy nas w najtrudniejszych momentach, znaczą najwięcej. Za to również bardzo jej dziękuję. Ważne są małe gesty, a nie wielkie słowa.

Obecnie choroba jest w remisji i pozostajesz pod kontrolą lekarza. Jaką rolę w dbaniu o siebie odgrywają dziś leczenie, regularne kontrole i wsparcie bliskich?

Jeśli chodzi o ChAD, myślę, że najważniejsze są farmakoterapia i opieka lekarza. Ważny jest regularny kontakt podczas wizyt w cztery oczy, kiedy lekarz może ocenić nasz stan i zareagować na czas.

Przyjmuję lit, dlatego co dwa–trzy miesiące badam jego poziom. W trakcie odchudzania czterokrotnie wykonałem też kompleksowe badania, w tym USG jamy brzusznej. Z każdym kolejnym badaniem wyniki były coraz lepsze, a lekarz podpowiadał mi, jak poprawić zdrowie.

Jeśli chodzi o bliskich, to właśnie żona jako pierwsza powiedziała mi: „Idź, zrób badania, trzeba zadbać o siebie”. Często taki mały impuls, szczególnie od najbliższych, jest bardzo ważny.

Wiele osób zadaje pytania w grupach na Facebooku, na przykład o trening, dietę czy pierwszą wizytę na siłowni. Co sprawia, że taka grupa może być miejscem, w którym łatwiej poprosić o pomoc?

Grupy na Facebooku mają czasem ponad 150 tysięcy członków. To tylko liczba, ale wśród tych osób są specjaliści: trenerzy, dietetycy, lekarze, a także zawodnicy i doświadczeni ludzie, którzy często odpowiedzą, doradzą i wskażą drogę do osiągnięcia założonego celu.

Dla niektórych ważne jest również to, że mogą zadać pytanie anonimowo czy zasłonić swoją twarz na zdjęciu.

Uważam, że warto pytać. Oczywiście to samo pytanie można wpisać w Google, zadać AI lub skorzystać z innej aplikacji. Jeśli jednak spotkamy osobę, która podzieli się swoimi umiejętnościami, wiedzą i doświadczeniem, taka „ludzka” analiza jest dla nas cenniejsza.

Czasem samo dodanie zdjęcia lub opisanie swojego problemu wymaga odwagi. Z jakimi obawami może mierzyć się osoba, która chce pokazać swoje postępy albo przyznać, że sobie nie radzi?

Tutaj można odpowiedzieć jednym słowem, zapisanym wielkimi literami: HEJTU.

Grupy internetowe, w których szukamy pomocy, pozwalają nam zachować anonimowość. Jednak osoba odpowiadająca na nasz post również może być anonimowa i jednym słowem, zdaniem czy emotikonem zniechęcić nas do tego, co chcemy osiągnąć.

Musimy być gotowi na to, że cokolwiek napiszemy lub pokażemy, może spotkać się z krytyką.

Dlaczego niektóre osoby wolą pytać anonimowo o odchudzanie lub zdrowie psychiczne? Co musiałoby się zmienić, aby mogły mówić o tym otwarcie i bez lęku przed oceną?

Anonimowość pozwala nam zapytać o coś lub pokazać coś, o czym normalnie wstydzilibyśmy się mówić na forum publicznym.

Obawiam się, że nie da się zmienić tego, że internet daje możliwość zachowania anonimowości. Nie wiemy, kto siedzi po drugiej stronie telefonu lub komputera.

Jaki wpływ mogą mieć złośliwe komentarze anonimowych osób lub botów na kogoś, kto dopiero szuka pomocy albo jest w trakcie odchudzania czy leczenia? Czy spotkałeś się z reakcją, która szczególnie zapadła Ci w pamięć?

W najgorszym przypadku osoba, która spotka się z takimi komentarzami, przestaje się leczyć, odchudzać czy ćwiczyć.

Ostatnio mój znajomy zamieścił post w grupie na Facebooku. Napisał, że udało mu się zrzucić kilka kilogramów, że to dla niego ważne i że czuje się lepiej. W jego wpisie było dużo pozytywnej energii i chęci do dalszego działania. Po prostu cieszył się swoimi postępami. Dołączył kilka zdjęć.

Ktoś napisał: „Mało! Zostaw to, lepiej zajmij się rodziną”. Ktoś inny: „Źle to robisz”, „To żaden wyczyn”.

Oczywiście na autorów tych anonimowych komentarzy spadła krytyka. Pojawiło się też wiele pozytywnych słów. Rozmawiałem później ze znajomym i wiem, że nadal się odchudza i „idzie po swoje”. Ale być może komuś innemu takie komentarze sprawiłyby tak dużą przykrość, że by się poddał.

Co powiedziałbyś osobie, którą hejt zniechęcił do dalszego działania lub do kontaktu z lekarzem? A o czym powinni pamiętać ci, którzy odpowiadają na jej pytania w internecie?

Opuść wszystkie grupy, wyłącz powiadomienia z Facebooka, rozejrzyj się wokół siebie i poszukaj pomocy. Posłuchaj ludzi, którzy osiągnęli cel, do którego Ty dążysz. Idź do lekarza, zrób badania i zacznij jeszcze raz. Dla siebie, a potem dla innych. Wiedz, że jeśli będziesz zdrowy i silny, będziesz w stanie pomóc swoim najbliższym.

A teraz odłóż telefon, wyłącz komputer i idź na spacer, kawę czy kolację.

Rozmawiała: Ilona Adamska

Nikt jeszcze nie skomentował

Pozostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Akceptuję zasady Polityki prywatności

I.D. MEDIA AGENCJA WYDAWNICZO-PROMOCYJNA

info@idmedia.pl
tel. +48 609 225 829


redakcja@ikmag.pl

 

Magazyn kobiet spełnionych,

Śledź na: 

Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.